Veritas


z zgasłych oczu z zgasłych twarzy
filozofia - mądrość myśli i materii *
dokonuje nieomylnej analizy.

kto zrozumie pośród tłumów
tajemnica  odsłoniona
chyba tylko dla człowieka.

na tej szali wszystko zważył
dotknął centrum racji bytu
swego wnętrza i gór szczytów.

Agamemnon
27.08.2012  15:40


*/Zarys wszechświata personalistycznego,
Teilhard de Chardin

***


Od czterech miesięcy
słońce energii chrystycznej
nieustannie stoi w zenicie
na moim niebie
(intelektualnym i mistycznym)...
Dostąpię tej radości,
że zamknę oczy
w olśnieniu
powszechną przejrzystością
i wszechogarniajacym rozpłomienieniem...
Energia przemienia się w Obecność...
Mogłoby się wydawać
że jeden promyk tego światła
padając na neosferę
powinien spowodować eksplozję
mogącą w jednej chwili
rozpłomienić i odnowić
oblicze ziemi.



Teilhard de Chardin

nieobecność mocy bytu

smutek duszący nieprzebrany blady
jak glob ciężki prawdziwy
kwiatom nienazwanym patrzeć każe
w wieńcu ułożonym
głęboko a tkliwie
a przecież straszliwym

śmiertelna jest noc kamienna
popiołów ziemi


Agamemnon
06.12.2011 23:46 

---

krańcowa groźba niebytu
przy pomocy męstwa bycia sobą
Tillich


***

gdy defekt ducha
rozpoczął walkę
błogosławione serce które się nie boi
gdy przyjmuje blask światła
i staje na straży

gdy Pan dotknie łaską
i poda co ma najcenniejsze
niezmierzone piękno światła
z najwyższego Źródła
gdy otchłań bezsensu ma swoje prawa

dwie wielkości Jednia i człowiek


Agamemnon
15.12.2011 20:29

link : poezja egzystencjalna

ontologia niebytu

jak w postaci śmierci*
kryje się mrok
byt zawiera niebyt
czymże zatem jest niebyt jeśli byt jest negacją negacji bytu
przed granicą za granicą
niebytu
za granicą przed granicą
istnienia


Agamemnon
listopad 2011


*/nie chodzi tu o śmierć jako naturalny proces biologiczny ale w znaczeniu filozoficznym która jest następstwem zburzenia ładu struktury dobra i piękna a którą Stary Testament w swojej nomenklaturze określa jej istotę jako " zapłatę za grzech" czyli
jako skutek naruszenia struktury ethosu.




http://www.ivrp.pl/viewtopic.php?t=15391http://www.ivrp.pl/viewtopic.php?t=15391

sąd był w czasie



srebrny księżyc widział przed wiekami
tak jak teraz widzi - świadek chwili
pustki kroczą towarzyszą smutnym oczom
gdy Bóg klęską czas jałowy
złoty tombak szczyt Parnasu

i trzy brzozy pełne żalu na ugorach
pozostały przygłuszone.

*
gdzieś w oddali
dotknij wzroku ziarno bytu
upływ czasu
chwil spełnionych.

ciepło ludzkich dłoni
to ziemia ofiary.

srebrny miesiąc zapamiętał też te chwile
chwile złote
czas przezwyciężony.


Agamemnon
03.11.2011 0:49